Παρασκευή 5 Νοεμβρίου 2010

Παραγραφή του χρέους ζητά ο Αλαβάνος


Υπέρ της επαναδιαπραγμάτευσης του μνημονίου συνεργασίας με παραγραφή του μεγαλύτερου μέρους του δημοσίου χρέους τάχθηκε ο ανεξάρτητος υποψήφιος Περιφερειάρχης Αττικής Αλέκος Αλαβάνος. «Να φύγει το μνημόνιο πάνω από το κεφάλι μας. Καλοδεχούμενες οι εκλογές, υπάρχει και άλλος δρόμος» δήλωσε ο κ. Αλαβάνος απαντώντας στο δίλημμα του πρωθυπουργού για ισχυρή λαϊκή εντολή στις αυτοδιοικητικές ή πρόωρες εθνικές εκλογές... Όσον αφορά την επαναδιαπραγμάτευση δήλωσε ότι "όταν κάποιος χρωστάει λεφτά ελέγχει το λογαριασμούς του. Ήταν το πρώτο πράγμα που θα έπρεπε να κάνει η κυβέρνηση». Σύμφωνα με τον κ. Αλαβάνο, στις διεθνείς αγορές, έχει διαμορφωθεί η έννοια του μη νομίμου χρέους. «Εξετάζουμε ένα ένα τα δάνεια. Καταπίπτουν τα δάνεια από ακραία τοκογλυφική συμπεριφορά, και από μίζες σε περιπτώσεις όπως Siemens, Μαντέλη ή Τσουκάτου. Στον Ισημερινό παραγράφηκε το 100% του χρέους του ως αποτέλεσμα διαφθοράς. Το 2000 παραγράφηκε το 50% του χρέους της Ρωσίας και το 2007 το 57% του χρέους της Αργεντινής. Δεν τα χρωστάμε όλα δεν τα πληρώνουμε όλα αυτή θα έπρεπε να είναι η βάση της λογικής μας» υποστήριξε. Όπως ανέφερε, στο πλαίσιο αυτό στόχος πρέπει να είναι η επαναδιαπραγμάτευση και παραγραφή μεγάλου μέρους του χρέους με επιμήκυνση ή αναπροσαρμογή του υπόλοιπου. Ο κ. Αλαβάνος πρόσθεσε ότι στην Ελλάδα δεν έχουμε δημόσιο, αλλά κομματικό τομέα, ενώ ζήτησε σημαντικές περικοπές στις δαπάνες για τους αμυντικούς εξοπλισμούς. «Απορώ και θυμώνω όταν ο Ντέιβιντ Κάμερον και η Άγκελα Μέρκελ έχουν στα προγράμματά τους ουσιαστική μείωση των στρατιωτικών δαπανών. Ούτε 1 ευρώ δεν περικόπτει η Ελλάδα, που είναι η 5η χώρα παγκοσμίως σε αγορά αμυντικών εξοπλισμών» ανέφερε, και εντόπισε σαν πρώτο στοιχείο της αμυντικής ικανότητας μιας χώρας την οικονομική της δύναμη και τη δυνατότητα να κάνει ευρύτερες συμμαχίες. Έκανε δε λόγο για χυδαίο ρεπορτάζ τηλεοπτικού σταθμού που απαξίωνε τους υποψήφιους περιφερειάρχες Αττικής.


Παρασκευή 29 Οκτωβρίου 2010

Τρίτη 26 Οκτωβρίου 2010

Εδώ είναι Βαλκάνια, εκεί είναι Γαλλία


Η δυναμική παρουσία της νεότητας είναι ένα από τα χαρακτηριστικά των πρόσφατων κινητοποιήσεων στη Γαλλία κατά των σχεδίων της κυβέρνησης Σαρκοζί για αύξηση του ορίου συνταξιοδότησης. Σε φωτογραφίες και βίντεο, βλέπουμε εφήβους με αυτοσχέδια πλακάτ, βλέπουμε μαζικές υπαίθριες συνελεύσεις μαθητών, οι οποίοι ψηφίζουν υπέρ των καταλήψεων και των διαδηλώσεων. Σε ένα από αυτά διαβάζουμε: «Κάρλα, είμαστε σαν κι εσένα. Μας γ... κι εμάς ο Σακό». Η γενιά των ριάλιτι, του twitter και του Facebook φαίνεται ότι ξέρει να διακρίνει ανάμεσα στην εικονική και την «άλλη» πραγματικότητα.

Ημέρες απότομης πολιτικής ενηλικίωσης ζουν εκατομμύρια νέοι στη Γαλλία, που δεν ζητούν να βγαίνουν νωρίτερα στη σύνταξη, δεν ονειρεύονται καλά γεράματα ή διορισμό στο Δημόσιο, αλλά εναντιώνονται σε μια πολιτική που διευρύνει τα ήδη αβυσσαλέα κοινωνικά χάσματα. Όταν οι έλληνες μαθητές κάνουν καταλήψεις, αρκετοί ενήλικες μιλούν για μόδα, για ένα εποχιακό φαινόμενο, για άλλη μια αρνητική κληρονομιά της μεταπολίτευσης. Το γεγονός ότι στην Ελλάδα οι μαθητές συνήθως κινητοποιούνται για υπαρκτά προβλήματα του σχολείου τους, π.χ., να μην πέφτουν σοβάδες και ψευδοροφές στα κεφάλια τους (όπως συνέβη πρόσφατα στο Λύκειο Πεύκων στη Θεσσαλονίκη) κατά κανόνα αποσιωπάται. Αντίθετα, κάποιοι ειρωνεύονται τους μαθητές γιατί τολμούν να ζητούν κατάργηση του μνημονίου!

Στην Ελλάδα ζητήθηκε από γονείς και καθηγητές να συνεργαστούν με την αστυνομία, να γίνουν καταδότες των παιδιών και των μαθητών τους που συμμετέχουν στις καταλήψεις. Αύριο ίσως να ζητηθεί από τους εφήβους να καταδίδουν τους καθηγητές και τους γονείς τους που τους επέτρεψαν να κάνουν κατάληψη ή τους συμμαθητές τους που τους εμπόδισαν να μπουν στην τάξη.

Ίσως τα ελληνικά υπουργεία Παιδείας και Προστασίας του Πολίτη θα έπρεπε να στείλουν μια αντιπροσωπεία τους στη Γαλλία για να δείξει στους «κουτόφραγκους» πώς να σφίξουν τα λουριά στα ανεύθυνα παιδιά τους. Επίσης θα έπρεπε οι έλληνες πολιτικοί σχολιαστές που κατά καιρούς κατακεραυνώνουν τους απεργούς και τους διαδηλωτές που κλείνουν τους δρόμους, να βγουν στα γαλλικά κανάλια και να αρθρογραφήσουν στον γαλλικό Τύπο ώστε να διαφωτίσουν το 69% των Γάλλων, οι οποίοι, σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις, υποστηρίζουν τις κινητοποιήσεις. Σίγουρα θα τους υποδέχονταν με χαρά και ανακούφιση.


Μαριάννα Τζιαντζή

Εφημερίδα ΠΡΙΝ

Τετάρτη 20 Οκτωβρίου 2010

Τρίτη 19 Οκτωβρίου 2010

Αντιπαράθεση στο ευρώ: Άλλη μια χαμένη ευκαιρία για την Αριστερά


Με τα όσα είπε ο κ. Γιούνκερ έδωσε μεγάλα περιθώρια στην αριστερή κριτική του ευρώ και της πορείας ευρωποποίησης της Ελλάδας. Όταν ο ίδιος ο επικεφαλής του Eurogroup δέχεται ότι η πορεία της Ελλάδας προς τη χρεοκοπία συνδέεται με τη διάλυση του παραγωγικού ιστού της χώρας (από την οποία μάλιστα η Γερμανία και η Γαλλία κέρδιζαν τεράστια ποσά), δεν είναι ένα πρώτης τάξεως επιχείρημα για την Αριστερά;
Αυτή ακριβώς η τοποθέτηση δεν είναι η ρητή αποκαθήλωση της αστικής προπαγάνδας για «ισχυρή οικονομία της Ελλάδας» μέσω της συμμετοχής στην ΟΝΕ και το ευρώ;Μούδιασαν και αδιαφόρησαν οι ηγεσίες της Αριστεράς από τις δηλώσεις αυτές και ουδόλως τις αξιοποίησαν πολιτικά, ενώ θα μπορούσε να είχε γίνει πολύ σημαντική, ίσως και καθοριστική, πολιτική παρέμβαση. Μούδιασε, όπως είναι φυσικό, εκείνη η πτέρυγα που από δεκαετίες έχει ως σημαία της τον ευρωπαϊσμό. Η πτέρυγα αυτή, η λεγόμενη ανανεωτική, υιοθέτησε όλα τα ψεύτικα αστικά επιχειρήματα για τη νομιμοποίηση του ευρωπαϊσμού στη λαϊκή συνείδηση. Π.χ. για τα «λεφτά που μας δίνει η Ε.Ε.». Σιώπησαν οι «ανανεωτικοί» μας μπροστά στην πραγματικότητα που έδειχνε ότι τα λεφτά που μας παίρνει η Ε.Ε., μέσα από την εκτίναξη των εισαγωγών της χώρας από την ΕΕ, είναι πολλαπλάσια από τα «λεφτά που μας δίνει η Ε.Ε.». Σε ολόκληρη την τελευταία εικοσαετία εισέρρεαν από ευρωπαϊκές ενισχύσεις κατ’ έτος 4 δισ. ευρώ κατά μέσον όρο, ενώ το έλλειμμα στο εμπορικό ισοζύγιο με τις ευρωπαϊκές χώρες ήταν περίπου 14 δισ. ευρώ κατά μέσον όρο ετησίως. Πράγμα που προφανώς καταδεικνύει ότι η Ε.Ε. επέβαλε την αποβιομηχάνιση της χώρας, ακυρώνοντας κάθε αναπτυξιακή προοπτική, καθώς το Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων συρρικνώθηκε (ελέω κριτηρίων Μάαστριχτ και Συμφώνου Σταθερότητας) σε ό,τι ήταν συμβατό με τους σχεδιασμούς και τις ανάγκες του Διευθυντηρίου της Ε.Ε. Κι ας μην μιλήσουμε για τους τόκους των δανείων του δημόσιου χρέους. Δεν είδαν, δεν διάβασαν, οι «ανανεωτικοί» μας, πουθενά γι’ αυτά. Ούτε άκουσαν ποτέ τον απλό κόσμο να λέει ότι το ευρώ έφερε την ακρίβεια. Και τώρα που τους τα λέει ο ίδιος ο Γιούνκερ, κάνουν τους κουφούς.
Από την άλλη μεριά, η ηγεσία του Περισσού σχεδόν αδιαφόρησε για τις δηλώσεις Γιούνκερ. Παρά τις διακηρύξεις για ανυπακοή στην Ε.Ε. και έξοδο από την Ε.Ε., δεν έχουμε δει τα τελευταία χρόνια να επιδιώκουν πραγματικά ρήγματα στην πολιτική της Ε.Ε. Κι όταν δίνεται η δυνατότητα να υπάρξουν τέτοια, τότε η ηγεσία του ΚΚΕ αρχίζει τους μαξιμαλισμούς, υιοθετώντας μια στάση που παρά τα μεγάλα λόγια, μάλλον δεν βοηθά στην ανάπτυξη του λαϊκού κινήματος. Παράδειγμα, ενώ σήμερα υπάρχει αντικειμενικά η δυνατότητα να αμφισβητηθεί με μαζικούς όρους το Σύμφωνο Σταθερότητας και το ευρώ, ο Περισσός απαντά ότι αυτό δεν έχει νόημα αν δεν μπαίνει το ζήτημα της εξόδου της Ελλάδας από την Ε.Ε. Το ίδιο επιχείρημα χρησιμοποιούσαν και παλιότερα, όταν π.χ. υπήρχαν οι όροι να αναπτυχθεί μια μεγάλη καμπάνια ενάντια στο Ευρωσύνταγμα –με το ΟΧΙ να κερδίζει στη Γαλλία, στην Ολλανδία και στην Ιρλανδία.Ανεξάρτητα από τις επιλογές των ηγεσιών, εκείνο που σήμερα συνειδητοποιεί κάθε αγωνιστής της Αριστεράς που παρεμβαίνει μέσα στην κοινωνία είναι ότι το κυρίαρχο μέχρι πρότινος ρεύμα του ευρωπαϊσμού έχει σπάσει. Αυτό δίνει μεγάλες δυνατότητες στην Αριστερά, με πρώτο κεντρικό στόχο την έξοδο της Ελλάδας από το Σύμφωνο Σταθερότητας –μάλλον ταυτόσημη και συνακόλουθη η έξοδος από το ευρώ– που αποτελεί θεμελιώδη προϋπόθεση για την παραγωγική ανασυγκρότηση και για μια άλλη πορεία του τόπου.


Χρήστος Καραμάνος
Από την εφημερίδα: Ο Δρόμος της Αριστεράς
http://www.edromos.gr/

Σάββατο 16 Οκτωβρίου 2010

Ελεύθερη Αττική: Συνάντηση Αλαβάνου με στελέχη του ΠΑΣΟΚ


Σε στελέχη από τον χώρο του ΠΑΣΟΚ μίλησε σήμερα το απόγευμα ο Αλ. Αλαβάνος στα Γραφεία της Ελεύθερης Αττικής, στην οδό Καμπάνη 2. Μεταξύ των άλλων ανέφερε: "Ο μεγάλος αριθμός των συνδυασμών στην Περιφέρεια Αττικής, όπου ψηφίζει ο μισός σχεδόν ελληνικός λαός, η ιδιότυπη σύνθεσή τους με την διασπορά υποψηφίων από τη δεξιά, το κέντρο, την αριστερά σε δύο και τρία ψηφοδέλτια δείχνουν τη μεγάλη ρευστότητα της πολιτικής σκηνής στην Ελλάδα. Μερικοί έχουν αρχίσει ήδη να μοιρολογούν για τη δύση ενός πολιτικού τοπίου που οδήγησε την χώρα μας στη σημερινή καταστροφή. Άλλοι, όπως εμείς, καλωσορίζουμε μια ανατολή που φέρνει μαζί της την ελπίδα και το καινούργιο.
Δεν είμαστε το μόνο ψηφοδέλτιο που συναντώνται αγωνιστές της αριστεράς με αγωνιστές που προέρχονται από το χώρο του ΠΑΣΟΚ. Υπάρχουν όμως θεμελιακές διαφορές με τα άλλα. Θα αναφέρω τρεις από αυτές:
Πρώτο: Όσοι είναι μαζί μας από τον σοσιαλιστικό χώρο δεν θέλουν να «πείσουν» ούτε να «πιέσουν» την κυβέρνηση Παπανδρέου ούτε να είναι παρόντες επειδή δεν πήραν το επίσημο χρίσμα. Αγωνίζονται με πάθος για να πέσει αυτή η κυβέρνηση, που περισσότερο από όλους προσβάλλει τον δικό τους χώρο, και μαζί το πρόγραμμα της τρόικα.
Δεύτερο: Η αντίθεσή τους δεν περιορίζεται χρονικά μέχρι την ημέρα της εκλογής ούτε μένει στα λόγια. Έχουν δεχθεί με την ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΑΤΤΙΚΗ ένα δύσκολο, σκληρό και ενδεχομένως με τίμημα εγχείρημα: η Περιφέρεια να λειτουργήσει σε σύγκρουση με τους μνημονιακούς νόμους, να υπερασπισθεί το Σύνταγμα και να αρνηθεί να εφαρμόσει τους αντισυνταγματικούς νόμους της τρόικα. Να γίνει θεσμική βάση για την ανατροπή.
Τρίτο: Ένα σπίτι μπορεί, μαζί με τα νέα, να φτιαχτεί και από παλιά υλικά, και να είναι μάλιστα όμορφο. Αρκεί τα υλικά αυτά να έχουν περάσει το πέρασμα του χρόνου, χωρίς να σαπίσουν ή να αποσαρθρωθούν. Τότε έχουν την ανθεκτικότητα που τους δίνει αυτή η δοκιμασία και συνθέτουν το καινούργιο χωρίς κηλίδες από το παλιό. Είναι για μας εξαιρετικά σημαντικό ότι τέτοιες ακριβώς είναι οι παρουσίες στο εγχείρημά μας.»

Χίλιες και μια λέξεις